“Juf, mama vind jou een wijsneus! “
“Juf, mama vind jou een wijsneus! “

“Juf, mama vind jou een wijsneus! “

 

Studiedagen, uren vol theorie die je eigenlijk al wel kent. Maar die door de dialoog die ontstaat met je collega’s toch weer nieuwe inzichten brengt. Inzichten die je vervolgens vol goede moed wil vertalen naar de praktijk. De communicatietrainster heet ons welkom, ze zit met haar benen over elkaar en heeft haar handen met zorg in elkaar gevouwen. Haar ernstige en monotone stem doen mij denken aan mijn vroegere kleuterjuf, die beter geen kleuterjuf had kunnen worden. Terwijl ik het beeld voor me haal van de kleine houten stoelen in een vertelkring en de legpuzzels met giraffen en zeeleeuwtjes, hoor ik haar zeggen dat 70% van de communicatie en indruk die je maakt op mensen via de non-verbale communicatie gaat.  Ik moet vanbinnen een beetje lachen en geef haar een bevestigend knikje.

“Vandaag gaan we het hebben over de driehoek relatie tussen KIND, ouder en school. Misschien heb je wel een opmerking van een ouder of kind die je is bijgebleven en waar je het gevoel hebt gehad dat je daar niet adequaat of volledig op gereageerd hebt”. Terwijl ik haar dit hoor zeggen dwalen mijn gedachten af naar een situatie van 2 weken geleden.

Klaas en ik lopen door de gang om een schriftje uit het magazijn te halen. Om te zorgen dat hij zich kan concentreren op de gang en niet tegen deuren en ramen schopt, tellen we samen het aantal stappen die we moeten nemen om van de klas tot het magazijn te komen. Bij de 15e staat hij stil en zegt dan:  “Juf, mama vind je een wijsneus”. Hij kijkt me ondeugend aan en gaat gauw verder, 16, 17, 18, 19 “Juf kom je?!”  Verbaasd kijk ik hem aan en tel verder met hem mee. Als we in het magazijn lopen vraagt hij: “Juf wat is een wijsneus?” Terwijl ik naar uitleg zoek in Jip en Janneke taal is Klaas alweer afgeleid door de wereldbol die in het magazijn staat. Trots wijst hij naar Afrika. “Kijk juf! dat is Enschede, daar woon ik”. Ik geef hem een kleine glimlach en wijs naar Nederland. “Kijk dat is Nederland en daar woon ik”, “Woow kom jij van zo ver juf?”. Ik besluit het voor nu te parkeren en maak een notitie in mijn hoofd voor de aardrijkskunde en topografie les voor vrijdag.

“Wat kom jij vandaag hier leren Desiree?”, de stem lijkt van ver te komen, als ik me realiseer dat het mijn juf van vandaag is en dat mijn collega’s op een antwoord zitten te wachten doe ik mijn best om bij de les te blijven. We praten samen over het belang van een fijne samenwerking tussen ouders en school. Vooral het belang van het kind. Daarbij bespreken we ook het gevoel van betrokkenheid en erkenning voor de problematiek in gezinnen en de interne processen bij ouders die kunnen zorgen voor visieverschillen. Na het uitwisselen van ervaringen met collega’s over dit cruciaal thema realiseer ik mij dat er geen Jip en Janneke verklaring is voor de context waarin de mama van Klaas mij een wijsneus vindt.  Maar wijsneus als ik ben besluit ik het dan toch te proberen:

“Weetje Klaas, juf denkt dat mama het soms nog best lastig vindt dat je in de ogen van anderen anders bent, anders dan andere kinderen. Mama houdt heel veel van jou en gunt jou vooral dat jij jezelf kan zijn. Maar weetje, volwassen mensen zijn soms best ingewikkeld. Volwassen mensen hebben verwachtingen en zien kaders en voorwaarden die jij vanuit jouw ogen niet ziet. Jij voelt je waarschijnlijk nog niet belemmerd, maar mama weet dat je dit in de toekomst mogelijk wel wordt omdat je een stoornis hebt. Juf ziet dat je speciaal bent en mama ook. Maar mama praat met schoolplein moeders op het schoolplein van je broertje en daar hoort ze hoe gezellig Pietje het heeft bij de voetbal en dat Pien het zo leuk heeft bij het judo kamp. Omdat mama zoveel van je houdt zal ze het fijn vinden als jij hier ook van zou kunnen genieten.  Mama staat op zo’n moment tussen de andere moeders en moet soms reageren op vragen of reacties die voortkomen uit onwetendheid van de mama’s van kinderen zonder stoornis. Confronteren, verantwoorden, verdedigen, mama is heel hard aan het vechten. Ze is aan het vechten met zichzelf om te accepteren dat er grenzen zijn, maar mama vecht ook voor mogelijkheden wanneer anderen die niet zien voor jou.

Juf vecht ook voor jou maar daar heeft juf voor geleerd. Juf heeft een rugzakje met daarin standaardzinnen paraat waarvan ze uit ervaring weet en hoopt dat die bij jou werken. Juf hoop jou zo te helpen als jij het even niet meer weet. Juf gunt jou al het geluk van de wereld maar jij bent niet juf’s geluk, maar wel dat van mama. Juf gaat om 18.00 naar huis en dan zal ze terwijl ze in de file staat nog even aan jou denken, net zoals aan al haar 14 andere kinderen. Maar voor mama, ben je alles. En soms, soms hoort het bij het beroep van juf om mama een boodschap te geven die niet zo fijn is. Bijvoorbeeld omdat het jou niet zo goed lukt op school, omdat je bent weggelopen of omdat bepaalde zorg moet stoppen om grote mensen redenen die jij niet zal begrijpen. Als juf heel eerlijk is, begrijpt ze het zelf soms ook niet zo goed. Juf en mama zitten dan aan een tafel met allebei zorg voor jou, maar met verschillende petjes op.

Juf snapt dan dat mama haar even niet zo fijn vind. Misschien zelfs wel een wijsneus. Want mama doet al zo haar best en dan helpt juf mama of geeft ze mama tips, terwijl ze niet eens haar vraagtekenkaart heeft omgedraaid.

Om heel eerlijk te zijn is juf soms ook aan het vechten. Vechten omdat ze grenzen aan moet geven waar ze eigenlijk nog mogelijkheden ziet.  Grote mensen redenen, daar moet je soms aan meewerken in een grote mensen wereld.”

Ik realiseer me dat Klaas en ik iets in gemeen hebben en dat we allebei vooral doen wat ons niet verteld wordt. Dan maar een (onder)wijsneus. Maar wel één met zorg voor het KIND

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

"Thuis vraagt hij erom wanneer Desiree weer met hem komt tekenen!"

Desiree heeft met mijn zoon een aantal gesprekken gehad aan de hand van Teken je gesprek. Hij mocht alles benoemen wat er in zijn hoofd zat. En welke kleur het voor hem had. Hij was na het gesprek een stuk rustiger en kon beter benoemen naar mij wat er aan de hand was. Thuis vraagt hij erom wanneer Desiree weer met hem komt tekenen. - Rianne (moeder Luka)

Luka 13 jaar: "Het was ook heel leuk en gezellig! "

"Ik vond de gesprekken met Desiree heel fijn en ik heb er veel aan gehad. Ik kon mijzelf goed kwijt bij haar en mijn hoofd zat er minder vol van. Dit vind ik heel fijn, het geeft mij een rustig gevoel en daardoor voel ik me fijner. Ik merk dat het daardoor beter gaat thuis en op school. En het was ook heel leuk en gezellig! - Luka ( 13 jaar)

Ambulant begeleider: "Een feestje voor mij"

Voor iedereen die met leerlingen werkt is de cursus Teken je gesprek aan te bevelen! Door de ervaring en adequate hulp van Desiree werd het een overdracht van kennis die gelijk toegepast kan worden. - Ragnhild Hartman (AB)

Orthopedagoog: "Veel nieuwe inzichten gekregen, praktisch met fijne, helpende tips van Desiree"

Leuke leerzame cursus waar ik veel nieuwe inzichten door heb gekregen. Leuk om er direct zelf mee aan de slag te kunnen. En de enthousiaste trainer maakt het geheel af! - Kathy Bonsen - Orthopedagoog